Mieszaniec dzięcioła dużego i białoszyjego (syryjskiego)

_hybryd dz.duży x dz.syryjskiW połowie stycznia br. działacze BTP stwierdzili na terenie Bagiennej Doliny Drwęcy pojawienie się mieszańca międzygatunkowego dzięcioła dużego (Dendrocopos major) oraz białoszyjego (Dendrocopos syriacus).

hybryd dzięcioła dużego i syryjskiego

Żerujący mieszaniec dzięcioła dużego i białoszyjego – doskonale widoczny długi lepki język (W celu poprawy jakości zdjęcia, prosimy na nie kliknąć! Fot. Grzegorz Czapiewski)

Dzięcioł białoszyi (zwany też syryjskim) to najnowszy (dziesiąty) „nabytek” naszych lęgowych gatunków dzięciołów. Zamienna nazwa tego dzięcioła wskazuje pierwotny obszar występowania tego gatunku.
Nie są do końca znane czynniki determinujące kolonizację przez dzięcioła białoszyjego naszej części Europy (wcześniej zrobiły to m.in.: sierpówka i kulczyk, aktualnie w ekspansji jest też czapla biała).
Pierwsze stwierdzenie tego dzięcioła w Polsce miało miejsce w 1978 roku, od tego czasu postępuje rozszerzanie się areału występowania  tego gatunku na północną i zachodnią część naszego kraju.
Z racji bliskiego pokrewieństwa z naszym rodzimym dzięciołem dużym, w miejscach występowania obydwu gatunków dochodzi do powstawania par mieszanych skutkujących wylęgiem międzygatunkowych mieszańców.
Aktualnie Instytut Systematyki i Ewolucji Zwierząt Polskiej Akademii Nauk w Krakowie podjął się próby określenia zasięgu występowania dzięcioła białoszyjego na terenie naszego kraju jak i tempa powiększania jego areału.

hybryd dzięcioła dużego i białoszyjego

Międzygatunkowy hybryd. Cechami dzięcioła dużego są: czarne pióra nosowe, intensywność czerwieni na podogoniu. Za genami dzięcioła białoszyjego przemawiają: brak połączenia czarnego paska szyjnego z potylicą oraz intensywność bieli na skrajnych sterówkach ogona. (W celu poprawy jakości zdjęcia, prosimy na nie kliknąć! Fot. Grzegorz Czapiewski))

Stwierdzenie na naszym terenie osobnika pochodzącego z pary mieszanej w/w dzięciołów na pewno przyczyni się do pełniejszego poznania zagadki ekspansji dzięcioła białoszyjego w Polsce i Europie.

 Literatura:

Tomiałojć L., Stawarczyk T. 2003. „Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany”. PTPP „pro Natura” Wrocław.