Bagienna Dolina Drwęcy

Obszar Natura 2000 – PLB040002 „Bagienna Dolina Drwęcy”

Bagienna Dolina Drwęcy jest ostoją ptasią o niewielkiej powierzchni (3366 ha), obejmującą fragment doliny nieuregulowanej rzeki nizinnej, z licznie reprezentowanymi siedliskami bagiennymi oraz łąkowymi. Stanowi ważny obszar dla migrujących ptaków wodno-błotnych, które zatrzymują się tu w koncentracjach przekraczających 20000 osobników. Na terenie ostoi stwierdzono łącznie 216 gatunków ptaków, w tym co najmniej 49 gatunków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej oraz 33 z Polskiej Czerwonej Księgi. W okresie lęgowym jest to obszar ważny dla podróżniczka Luscinia svecica, żurawia Grus grus i gęgawy Anser anser w skali regionu.

Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków „Bagienna Dolina Drwęcy” PLB040002, ledwo zauważalny na mapie krajowych ostoi ptaków, to miejsce niezwykłe. Bagienny fragment nieuregulowanej, naturalnie meandrującej rzeki nizinnej, w skali mikro, do złudzenia przypominający królową polskich bagien – Biebrzę. Sama dolina Drwęcy, otoczona zewsząd jeziorami oraz wzgórzami morenowymi, pozostawionymi przez lodowiec, stanowi wyjątkowo cenny obszar pod względem krajobrazowym. Właśnie z uwagi na walory krajobrazowe, utworzony został Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy. Jednak największym bogactwem tego terenu są ptaki, w szczególności ptaki wodno-błotne.

To dla nich utworzono tu ostoję ptaków o randze europejskiej, która w 2004 roku została włączona do sieci Natura 2000. Bagienna Dolina Drwęcy stanowi również ważny korytarz ekologiczny, łączący dwa duże kompleksy leśne – Brodnicki Park Krajobrazowy oraz Górznieńsko-Lidzbarski Park Krajobrazowy. W obrębie tych kompleksów utworzono ostoje siedliskowe – „Ostoję Brodnicką” PLH040036 oraz „Ostoję Lidzbarską” PLH280012. Rzeka Drwęca uzyskała również miano ostoi siedliskowej „Dolina Drwęcy” PLH280001. Ponadto, na całej swojej długości, Drwęca stanowi rezerwat ichtiologiczny „Rzeka Drwęca”.

Tak duże skupisko form ochrony przyrody na stosunkowo niewielkim obszarze potwierdza bogactwo przyrodnicze tego terenu i daje nadzieję na jego zachowanie dla przyszłych pokoleń.


Tekst: Sekcja Ornitologiczna BTP; fot. Grzegorz Czapiewski, Borys Szpryngwald, Tomasz Rafalski